دل در جوشش ناب عرفه،
وضو می گيرد و در صحرای تفتيده عرفات، جاری می شود.
آن جا كه ايوان هزار نقش خداشناسی است.
لب ها ترنم با طراوت دعا به خود گرفته
و چشم ها امان خود را از بارش توبه، از دست داده اند.
دل، بيقرار روح عرفات، حضرت اباعبدالله الحسين (ع) شده است.
پنجره باران خورده چشم ها از ضريح اجابت، تصوير می دهد
و اين صحرای عرفات است كه با كلمات روحبخش
دعای امام حسين (ع) و اشك عاشقان او بر دامن خود
اجابت را نقش می كند.
اشك و زمزمه ما را نيز بپذير،
ای خدای عرفه.
